SHaRE project: bespreekbaar maken van seksualiteit in de gezondheidszorg


SHaRE (Sexual Health and Relationship Enhancement) project

De zorg rondom seksualiteit van de patiënt is nog onvoldoende goed georganiseerd is in de medische wereld. De kans bestaat dat u zich herkent in het verhaal wat hieronder is beschreven, hoewel u misschien voor een geheel ander ziektebeeld in het ziekenhuis komt. De afdeling urologie is daarom het project “bespreekbaar maken van seksualiteit in de gezondheidszorg” gestart. De Engelse titel hiervan is: "Sexual Health and Relationship Enhancement project".

Het doel van dit project is om op verschillende afdelingen zorgverleners te vragen hoe zij seksualiteit bespreekbaar maken en waar de mogelijke drempels liggen. Tevens worden patiënten met hun specifieke ziektegeschiedenis gevraagd hoe zij vinden dat seksualiteit bespreekbaar gemaakt moet worden en hoe we dit beter kunnen organiseren.

Voor dit totale project is minimaal 50.000 euro per jaar nodig. Wilt u hieraan bijdragen, doneer dan op de Bontius Stichting Doelfonds Urologie, onder vermelding van: ‘Project bespreekbaar maken seksualiteit’.

De contactpersoon voor dit project is dr. H.W. Elzevier, uroloog en coördinator Doelfonds Urologie, bereikbaar via het Stafsecretariaat Urologie. Telefoon: 071-526 3888 Mailadres: doelfondsurologie@lumc.nl

Man en vrouw

Patiënt aan het woord

Patiënt: ‘Belangrijk dat je er met iemand over kan praten’

Bert-Jan Driessing (71) kreeg een bypass-operatie aan zijn hart en hij werd behandeld aan prostaatkanker. Over de seksuele problemen die hij daardoor kreeg, werd door de artsen niet gesproken.

“De laatste jaren zat ik al een beetje in de achteruitgang met het krijgen van een erectie. En toen ik aan mijn hart ben geholpen is dat nog minder geworden. Na de behandeling van mijn prostaat zakte het helemaal in, om het maar zo te zeggen. Ook het orgasme was weg, ik kon niet meer klaarkomen.

Ik had een tijdje geleden al eens tegen een uroloog gezegd dat mijn erectie wat minder was. Ze noemde me toen, heel zakelijk, drie mogelijkheden: Viagra, een prik of een pompje. Maar ze gaf geen enkele handreiking om er verder over te praten. Inmiddels weet ik dat Viagra gevaarlijk kan zijn in combinatie met sommige hartmedicijnen. Daar is bij de cardioloog in een Haags ziekenhuis nooit over overgesproken. Ook later niet, tijdens de bezoeken aan de cardioloog in mijn woonplaats. Ze hebben het helemaal nooit gehad over de seksuele gevolgen van de hartmedicijnen. 

Bij de behandeling van de prostaatkanker in het LUMC kreeg ik een boek en folders met alle informatie. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar alles in kon lezen. Ook over de erectieproblemen en het klaarkomen. Maar als je alles ineens zelf meemaakt, is het toch anders. In de gesprekken met de artsen, de uroloog, de radiotherapeut of de cardioloog, gaat het daar nooit over. Ze hebben niet één keer gevraagd hoe het gaat met onze seksuele relatie. Mijn vrouw denkt dat de artsen niet onnodig problemen willen oproepen. Maar ik vind het een tekortkoming. 

De afgelopen keer ben ik er bij een uroloog zelf over begonnen. Ze zei dat ik een test kon doen met een apparaat dat meet of je tijdens je slaap wel erecties hebt. Ze legde die test met ietwat schroom uit. Dat is toch raar voor een uroloog.

Uiteindelijk heeft zij ons in contact gebracht met dokter Elzevier, een uroloog en seksuoloog van het LUMC. Daar kunnen we wel heel goed mee praten. Het is belangrijk dat je zo iemand hebt in het ziekenhuis; iemand die niet bang is om er over te beginnen en die je serieus neemt.
Als je prostaat verwijderd is, kom je droog klaar, zogezegd. Ik zeg wel eens voor de grap: ik ben een droogkloot. Mijn vrouw kan het gemakkelijker accepteren dan ik. Ik vind het moeilijk. Misschien leef ik nog wel tien jaar of langer, en als je al die jaren niks meer hebt…Daarom wil ik zeker weten of er echt geen middelen of mogelijkheden zijn.

Erover praten helpt. Ik ging er vanuit dat het niet klaarkomen alleen een medische oorzaak heeft. Dokter Elzevier hield mij voor dat er ook een psychologische oorzaak kan zijn. Hij adviseerde ons eens op een andere manier te vrijen. En dat gaf zowaar een happy end: ik kon ook nagenoeg zonder erectie klaarkomen. Wel anders dan vroeger, minder heftig, maar het is gelukt. Ik noem het een nieuw begin.”   

Bert-Jan Driessen is niet de echte naam van de patiënt

Bron: Cicero; nummer 6, 2014