Yvonne Angevaare, Doktersassistente WAKZ

Yvonne heeft naast de opleiding tot doktersassistent, ook bij de LOI een thuisstudie gevolgd tot medisch secretaresse. Alle extra vakken die ze erbij kon doen, heeft zij gevolgd en met succes. Inmiddels werkt ze al tientallen jaren bij het Willem Alexander Kinderziekenhuis (WAKZ) en zit helemaal op haar plek: “Ik zit sinds 2003 op de polikliniek, maar vind het nog net zo leuk als dag één.”

Het gras is groener aan de overkant
Via een uitzendbureau kwam Yvonne in 1998 bij het LUMC te werken. Eerst werkte ze op de afdeling Gynaecologie, die tegenover het WAKZ zit. “Bij Gynaecologie hielp ik moeders met een kinderwens. Soms kwamen ze terug voor een tweede kinderwens en moesten zij met hun andere kind naar het WAKZ. Ik werd steeds nieuwsgieriger naar het kinderziekenhuis en was me ervan bewust dat de zieke kinderen mij meer nodig hadden dan de moeders.” Yvonne grapte altijd al tegen haar collega’s dat het gras groener was aan de overkant en het is waar; Yvonne heeft nog geen dag spijt gehad van haar beslissing om te gaan werken bij het WAKZ.

Het is ons feestje
“Voor mij waren de eerste dagen echt een eyeopener. Je weet dat kinderen ziek kunnen zijn, maar pas als je ermee geconfronteerd wordt, realiseer je dat je daadwerkelijk.” Yvonne werkt met kinderen die verschillende en uiteenlopende ziektebeelden hebben. “Ik vind het kind voorbereiden op een prik net zo belangrijk als het geven van de prik zelf.” En dit zie je terug in haar manier van werken. “Bij patiënten die vaker komen, weet ik precies hoe ik het kind het beste kan prikken.” Voor ieder kind heeft Yvonne dan ook een eigen aanpak: “Laatst was hier een jongen van zestien jaar oud die voorheen moeilijk te prikken was, maar wij hebben samen een manier gevonden dat het wel kan. Gerommel stoort hem, dus voordat hij binnenkomt zorg ik dat het infuus klaarstaat en zijn favoriete Queen-muziek opstaat. Zodra hij binnenkomt, mag hij zijn verzoeknummer indienen. De deuren gaan dicht en de muziek mag extra hard. Al dansend en zingend prik ik hem. Hij ontspant en lacht en ik kan hem makkelijk prikken. Het is ons feestje. Letterlijk.” En bij ieder kind maakt Yvonne er een echt feestje van. “Ik heb zoveel voorbeelden dat ik samen met de kinderen kan lachen. Geweldig!” 

Yvonne werkt naast jongvolwassenen ook met hele kleine kinderen en baby’s. Ze weet precies hoe ze ieder kind moet benaderen: “Een klein kind vertel ik dat ik toverpleisters heb, terwijl het eigenlijk verdovingspleisters zijn.” Ook praat ze met haar collega’s in ‘comforttaal’. “We hebben met elkaar afgesproken dat onze grootste naald, wat je niet bij de kinderen noemt, het groene infuus is. Dat klinkt veel leuker en vooral minder eng.” 

Alles voor het kind
Wat het werk iets makkelijker maakt voor Yvonne is dat kinderen tegenwoordig hun eigen pijnpaspoort hebben. Dit document geeft een kind houvast. “In het pijnpaspoort noteer ik hoe het prikken ging en schrijf ik complimenten op. Voordat ik ga prikken, nemen we het paspoort altijd door. En dit maakt de kinderen zelfverzekerd. Zij gaan vervolgens in de stoel zitten van ‘kom maar op met die prik’.”

Voordat het pijnpaspoort bestond, had Yvonne haar eigen notitieboekje waarin zij alles over het kind noteerde. Naast de naam noteerde zij ook op welke plek zij het kind het beste kon prikken. Yvonne hield alles op alfabetische volgorde bij. Als we door het boekje bladeren zien we ook dat ze zelfs noteerde hoe de ouders reageerden. Dit toont niet alleen aan hoe betrokken Yvonne bij haar werk is, maar ook hoe belangrijk zij het vindt om de ouders erbij te betrekken: “Uitleg is het allerbelangrijkste. Ik vertel alles wat ik doe en ga doen. Als de ouders mij vertrouwen kan ik mijn werk zo goed mogelijk doen.” 

En vaak zijn de ouders Yvonne dankbaar en hebben ze hun bezoek aan de polikliniek positief ervaren. Speciaal voor de ouders heeft Yvonne ook een folder ‘Welkom op de prikpost’ ontwikkeld: “Ik hoop dat dit wat onrust bij de ouders wegneemt en ze vertrouwen geeft”. Ook voor de kinderen heeft Yvonne wat bedacht: “Het dapperheidsdiploma. Dit maakt de kinderen trots en een stuk zelfverzekerder als ze weer terug moeten komen, want ze hebben immers hun diploma behaald.” Yvonne vindt, net als de voorbereiding en het geven van de prik, de nazorg ontzettend belangrijk: “Ik wil dat iedereen, vooral het kind, met een goed gevoel hier de deur uitloopt, want niemand komt hier voor hun plezier.”

Are you my next colleague?

Check out our vacancies  and apply for your next job!