Samira Assbai, SEH-verpleegkundige

In 2004 begon Samira aan haar opleiding tot verpleegkundige in het LUMC, waarna ze uiteindelijk kwam te werken op de afdeling Traumatologie: “Als er wat acuuts op de afdeling gebeurde, dan was ik er als eerste bij.” Samira zocht naar nog meer verdieping in haar vak en wist dat het snel schakelen in acute situaties haar interesseerde. “Ik regelde dat ik een dag mee kon lopen op de Spoedeisende Hulp (SEH).” En dat beviel zo goed dat Samira besloot om de opleiding tot SEH-verpleegkundige te volgen.

En hier heeft Samira nog geen dag spijt van gehad. Na al die jaren is ze het er nog steeds over eens: “Ik zeg altijd dat ik de leukste baan heb.” Samira vindt het patiëntencontact en vooral het verschil hierin zo leuk: “Het ene moment onderzoek ik een klein kind en stel ik bezorgde ouders gerust. Terwijl het volgende moment een patiënt in een levensbedreigende situatie binnenkomt. Als team moeten we dan direct handelen en dat geeft een bepaalde voldoening.” 

Groot vraagteken
Maar wat haar werk nog spannender en uitdagender maakt is dat de patiënten binnenkomen zonder diagnose: “Het is een groot vraagteken wat de patiënt mankeert. Wij moeten dat gaan uitzoeken.” En er komt een diversiteit aan patiënten voorbij. Zo vertelt Samira dat op zaterdag de SEH vaak bezocht wordt door sporters: “Ik zet dan bijvoorbeeld vaak enkels in het gips. En in de tussentijd kan ik daadwerkelijk een gesprek voeren met mijn patiënten.” Maar ook op deze momenten moet Samira scherp zijn, want er kan zomaar een groot trauma binnenkomen: “Omdat het LUMC een regionaal academisch ziekenhuis is, komen hier de complexe gevallen binnen. Denk aan reanimaties, neurologische patiënten, kinderen.” Samira geeft aan dat het mentaal een zware baan is: “Als ik een kind moet reanimeren dan raakt het mij. Maar als we na zo’n opvang even met team gaan zitten en met elkaar ventileren, dan werkt dat al ontzettend mee in de verwerking.” En dagen daarna houden de collega’s elkaar nog in de gaten en vragen ze vaak aan elkaar hoe het gaat. “Eigenlijk zijn we ‘one big happy family’.” Werken op de SEH betekent dat je stevig in je schoenen moet staan. Het werk is pittig en vraagt veel van je. Onderling zijn collega’s dan ook direct tegen elkaar, maar dat is noodzakelijk: “We moeten wel eerlijk en transparant naar elkaar zijn, want anders kun je niet goed samenwerken en dan hebben we een probleem.” 

Continue uitdaging
Samira is iemand die graag geprikkeld wil blijven en ook aangeeft dat ze geen leuk persoon zou zijn als ze geen voldoening uit het werk haalt. En of ze nog niet genoeg uitgedaagd wordt in haar werk als SEH-verpleegkundige, volgt ze momenteel ook de docentenopleiding: “Ik heb deze kans gekregen van het LUMC. Ik kwam er hier achter dat ik het heel inspirerend vind om les te geven. En ik hoop straks mijn SEH-werkzaamheden te kunnen combineren met het geven van onderwijs aan SEH-verpleegkundigen. Dat is mijn droombaan.”

De corebusiness
Ondanks alle hectiek en spanning vergeet Samira niet waar ze het voor doet: “Het menselijke aspect.” Dit geeft zij ook graag mee aan haar collega’s en studenten: “Ik ben SEH-verpleegkundige, maar mijn corebusiness is verpleegkundige. De basis. Dat moeten we niet vergeten. We moeten stilstaan bij de emotie van de patiënt.” Hoe Samira dit doet? “Door te bedenken hoe ik het de patiënt zo comfortabel mogelijk kan maken als hij pijn heeft. Of te vragen naar de thuissituatie van de patiënt. Dat zijn de dingen die wij eruit moeten filteren. En dat vind ik het mooiste van mijn vak.”

Are you my next colleague?

Check out our vacancies  and apply for your next job!