Stefanie Hazenoot-van Beelen, oncologie-verpleegkundige

Tijdens haar opleiding tot verpleegkundige had Stefanie Hazenoot-van Beelen nog niet zoveel affiniteit met de afdeling Oncologie. Maar na twee jaar op de afdeling Reumatologie, Infectieziekten en Oncologie gewerkt te hebben, werd ze gevraagd om de opleiding tot oncologieverpleegkundige te doen: “Ik dacht: laat ik het gewoon proberen”, vertelt ze. En wat bleek? Stefanie heeft haar roeping gevonden! Inmiddels is ze senior verpleegkundige op de afdeling Oncologie en verdiept ze zich volgend jaar verder met de opleiding tot verpleegkundige specialist.

Je kan veel voor de patiënt betekenen
“Dit is echt een functie waar je inrolt. Verpleegkundigen in opleiding kiezen hier niet bewust voor, terwijl dit juist een hele interessante afdeling is”, licht Stefanie toe. En waarom? Dat is een lastige vraag. “In het eerste jaar van je opleiding wil je meters maken, onder meer door bedden op te maken, patiënten te wassen en mensen te begeleiden met basiszorg. Op veel afdelingen is daar behoefte aan, maar op de afdeling Oncologie zijn patiënten vaker zelfstandig.” Veel verpleegkundigen in opleiding kiezen daarom voor andere afdelingen. En dat is zonde volgens Stefanie: “In de zorg kan je natuurlijk altijd veel betekenen voor je medemens, maar op deze afdeling helemaal.”


Psychosociale zorg
Oncologie is namelijk een andere tak van sport: “De zorg is hier heel anders. Je begeleidt mensen veel meer op psychosociaal vlak en verleent ook palliatieve zorg. Voor mij is dat juist het uitdagende op deze afdeling. Veel mensen denken dat je alleen chemotherapie verzorgt, maar het is veel meer dan dat.” Wel is Stefanie het erover eens dat Oncologie bij je past of niet: “Op deze afdeling heb je ook te maken met het begeleiden van mensen tijdens hun laatste levensfase. Ik vind het heel mooi dat ik dat voor patiënten, maar vooral ook voor hun familie, kan doen. Mensen zitten in een emotionele achtbaan en jij geeft ze structuur, steun en rust. Je bouwt een hele belangrijke band met mensen op.”


Adolescents and Young Adults
Als oncologieverpleegkundige in het LUMC krijg je ook met een bijzondere patiëntengroep te maken, namelijk de AYA’s (Adolescents and Young Adults). Dit zijn patiënten van 16 tot 35 jaar met kanker. “Het LUMC is gespecialiseerd in deze patiëntengroep. Dit maakt het werk op deze afdeling ook afwisselend.” Als er jonge mensen met kanker binnen komen moet Stefanie wel altijd even slikken: “Het blijft lastig, maar het is mooi om t zien hoe verschillend iedereen in het leven staat. Jongeren onder de twintig zijn vaak juist heel nuchter.” Voor de AYA’s is inmiddels een speciale ruimte ingericht: de Chillroom. De kamer is voorzien van een bank, televisie, internet en fitnessapparatuur. “We hebben deze kamer geopend met dank aan de familie en het dispuut van een overleden AYA. Zij hebben geld ingezameld om toekomstige AYA’s een ruimte te geven waar ze even aan de ziekenhuissfeer kunnen ontsnappen en lotgenoten kunnen ontmoeten.” 

 
Een veilig gevoel en weer naar huis
Maar het belangrijkste is volgens Stefanie om de patiënt een veilig gevoel te geven tijdens de behandeling. En uiteindelijk om mensen gezond het ziekenhuis te zien verlaten: “Als mensen hier de deur uitgaan hoop je eigenlijk dat je ze nooit meer ziet, dat is wel een dubbel gevoel. Maar soms komen genezen patiënten nog even terug naar de afdeling om te vertellen dat het goed met ze gaat en ze hun leven weer hebben opgepakt. Ze zijn weer aan het werk of hebben misschien wel een gezin gesticht. En dan denk je: daar doe ik het voor!”

Word jij mijn nieuwe collega?

Bekijk onze vacatures en solliciteer naar jouw baan!