Jelgersmalezingen


Prof. dr. G. Jelgersma was van 1899-1930 de eerste hoogleraar psychiatrie in Leiden. Hij heeft grote bijdragen geleverd aan de Nederlandse psychiatrie in het algemeen en de Leidse psychiatrie in het bijzonder. Daarom draagt deze serie wetenschappelijke bijeenkomsten zijn naam.

Elke 2e dinsdag van de maand, 16.15-17.30u 16.15-17.00/17.15u lezing, resterende tijd vragen en discussie

Lezingen:

2021

Geachte genodigden voor de Jelgersmalezing,

 In verband met alle anti-coronamaatregelen verandert de wereld en ook wij passen ons daaraan aan. Vanaf het voorjaar 2020 hebben we de Jelgersmalezingen helaas moeten afzeggen. Vanaf september kunnen we ze gelukkig weer op een aangepaste wijze vervolgen, met fysieke aanwezigheid en online. Concreet betekent dat dat de lezing live gegeven wordt in een grote collegezaal van het LUMC. Hierbij kunnen ruim 60 personen op 1,5 m afstand in de zaal aanwezig zijn, en belangstellende kunnen meedoen via Zoom. In beide gevallen vragen we je om je op te geven via onderstaande link. Hierbij kun je aangeven of je fysiek aanwezig wilt zijn, of via Zoom. De Jelgersmalezingen blijven geaccrediteerd. Hiervoor blijft het invullen van het evaluatieformulier noodzakelijk. Conform de accreditatieregels van de beroepsverenigingen zal daarnaast voor de mensen die de lezing via Zoom volgen ook het inloggen geregistreerd worden evenals de duur daarvan.

We hopen van harte dat op deze manier iedereen weer kan deelnemen aan deze bij- en nascholingsactiviteit.

Voor opgeven voor de eerstvolgende Jelgersmalezing: zie onderstaande link.

Bij vragen graag contact met secr. Alice Meijer, e-mail:  a.j.m.meijer@lumc.nl .

Om accreditatie punten te krijgen is het belangrijk dat je: 

  • Aanmeld via de link
  • uiteraard inlogt op de dag zelf
  • je inlognaam duidelijk herkenbaar is

 Join Zoom Meeting Jelgersmalezing 8-12-2020

https://us02web.zoom.us/j/87811177298?pwd=TnRQYnpnSE1waXp1SXFZQ2VONmV4UT09

Meeting ID: 878 1117 7298

Passcode: 460527


Lezingen 2021

Juli/Augustus zomerreces

14 september

Spreker: Prof.dr. Mario H. Braakman, bijzonder hoogleraar Transculturele 

Titel: Nieuwe ontwikkelingen in de transculturele psychiatrie

Abstract:In deze lezing staan we stil bij de ontwikkeling die de culturele psychiatrie de laatste 10 jaar heeft doorgemaakt, zowel in Nederland alsook wereldwijd.  Aan de orde komen de nieuwe technieken die bedacht en ingevoerd zijn om de culturele kloof tussen arts en patiënt te dichten alsook wat op psychofarmacologisch vlak allemaal is gebeurd op het terrein van ethniciteit en farmaca, met name op het vlak van de farmacogenetica. Ontwikkelingen op het vlak van cultuursensitieve psychotherapie mogen niet vergeten worden en tot slot ook nog aandacht voor theoretische reflecties over het vak en de wijze waarop de culturele psychiatrie naar patiënten kijkt. Met name het concept 'context' zoals dit door de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving (RVS) in het post-evidence-based rapport 'zonder context geen bewijs' is neergelegd.

12 oktober

Spreker:Prof.dr. Gerben Meynen, hoogleraar Forensiche Psychiatrie, Willem Pompe Instituut voor Strafrechtswetenschappen Utrecht

Titel:Neurorecht: wat kunnen de neurowetenschappen betekenen voor de (forensische)  psychiatrie

Abstract: Een kenmerk van de psychiatrische diagnostiek is dat onderzoekers in belangrijke mate zijn aangewezen op wat patiënten zelf over hun symptomen vertellen of opschrijven. Laboratoriumonderzoek en beeldvorming dragen maar zeer beperkt bij aan de diagnostiek van psychopathologie. Dit betekent een uitdaging voor de psychiater, zeker in de forensische psychiatrie. De reden is dat in de forensische context de kans op liegen, en meer specifiek faking good of faking bad, verhoogd is — althans dat wordt verondersteld. Zouden neurotechnologieën kunnen helpen de objectiviteit en kwaliteit van (forensisch) psychiatrisch onderzoek te verbeteren? In deze presentatie staat die vraag centraal. Meer precies zal worden ingegaan op de vraag in hoeverre in de nabije toekomst zoiets als neurotechnologische ‘mind-reading’ mogelijk is.

9 november

Spreker: Mw. prof. dr. Martine de Vries, kinderarts en mw. dr. Jacqueline Hovens, psychiater, SCEN arts en lid van de landelijke Richtlijncommissie, beiden Leids Universitair Medisch Centrum 

In deze discussiebijeenkomst zullen de drie inleiders, een lid van de richtlijncommissie, een psychiater vanuit de dagelijkse praktijk en ook als SCEN-arts, en een medisch ethicus / jurist met elkaar het onderwerp belichten, elk vanuit hun eigen expertise, en ook met de aanwezigen in de zaal in discussie gaan.

Titel: Euthanasie bij psychiatrische patiënten.

Abstract:Psychiaters worden in hun werk in toenemende mate geconfronteerd met patiënten die een verzoek tot euthanasie doen. Dit verzoek kan berusten op suïcidaal gedrag in het kader van de psychiatrische ziekte, of op een vastgelopen leven waarbij de dood een weloverwogen keuze is. Het onderzoeken van deze wens, het hierover met de patiënt in gesprek gaan, is niet een taak voorbehouden aan de medewerkers van het Expertisecentrum Euthanasie (eerder Levenseindekliniek) maar van iedere psychiater. Een hulpmiddel hierbij is de in 2018 uitgekomen, vernieuwde richtlijn ‘Levensbeëindiging op verzoek van patiënten met een psychische stoornis’ .

14 december

Spreker:Prof.dr. Gert-Jan Hendriks, hoogleraar klinische psychologie, Radboud UMC

Titel: Angststoornissen bij ouderen: wat leren de wetenschappelijke gegevens ons voor de dagelijkse klinische praktijk

Abstract: Angststoornissen zijn de meeste prevalente psychische stoornissen. Dit is ook het geval bij mensen van 65 jaar en ouder. Een recente epidemiologische studie in de Europese Unie rapporteerde een life-time prevalentie van meer dan 17%. Dit verschilt nauwelijks met de prevalentie onder 18-65 jarigen. Daarom is het opvallend dat mensen van oudere leeftijd die lijden aan angststoornissen veel minder voor gerichte behandeling worden doorverwezen in vergelijking met de groep 18-65 jarigen. Voor de generalistische basis-ggz geldt dat deze verwijsratio bij oudere mensen een factor 3-4 lager is dan op grond van prevalentie verwacht kan worden. Het is mogelijk dat de herkenning van angststoornissen moeilijker is naarmate de leeftijd vordert. Ook zou het kunnen dat er vooroordelen leven, bijvoorbeeld leeftijdsdiscriminatie ook wel  ‘ageism’ genoemd, die ertoe leiden dat oudere mensen met een angststoornis niet voor gerichte behandeling worden verwezen. Een andere factor die mee zou kunnen spelen is dat de effecten van de beschikbare evidence based behandelingen bij de oudere populatie minder gunstig zijn in vergelijking met de 18-65 jarigen. Een recente meta-analyse wijst hier namelijk. Al deze aspecten zullen in deze presentatie de revue passeren. Leeftijd gerelateerde fenomenologische verschillen bij angststoornissen, de rol van en de mate waarin leeftijdsdiscriminatie meespeelt en de gesuggereerde verminderde prognose bij behandeling zullen achtereenvolgens besproken worden.