Kees van Bergen, researchanalist

“Als ik een paar dagen achter mijn bureau heb gezeten dan kan ik er echt naar verlangen om een proefje te doen”, vertelt Kees van Bergen, 22 jaar senior researchanalist bij de afdeling Hematologie.

Wat vind je mooi aan je vak?

“Het handwerk, het pipetteren. Als ik een paar dagen achter mijn bureau heb gezeten dan kan ik er echt naar verlangen om een proefje te doen. Ik ben zelf op een boerderij opgegroeid, ik denk dat dat ermee te maken heeft: werken doe je met je handen. Het werk in een lab is heel tastbaar. Wij doen onderzoek naar patiënten die behandeld zijn met een stamceltransplantatie. De vraag is steeds hoe het komt dat bij een bepaalde groep patiënten een bepaald effect optreedt en bij een andere groep niet. Je start bij die vraag en dan ga je proeven doen. De uitslag van die ene proef bepaalt vaak je volgende stap. Op dit moment zit ik wel relatief veel achter mijn bureau, om te werken aan mijn proefschrift. Het is niet echt gebruikelijk dat je als analist een proefschrift schrijft. Maar als senior researchanalist is het wel onderdeel van je werk dat je de resultaten van je onderzoek publiceert en presenteert.”

Hoe ontwikkelt jouw vakgebied zich?

“Wij kweken veel T-cellen. Die methode is nog dezelfde als 25 jaar geleden. Het is nog steeds handwerk. Het proces is wel geoptimaliseerd. Voor analisten is het altijd de vraag hoe je het sneller kunt doen, of in een kleiner buisje; hoe kunnen we meer doen voor hetzelfde geld?
De techniek ontwikkelt zich ook razendsnel. Je kunt steeds meer in detail naar processen kijken. Misschien wordt het ooit mogelijk om de kweek-stap over te slaan en direct naar het DNA van de T-cel te kijken. Dat zou een grote verbetering zijn want het kweken van T-cellen is een bewerkelijk proces.”

Hoe motiveer je jezelf als onderzoek niets oplevert?

“Het gebeurt vaak dat er niets uit een onderzoek komt. De ene keer werkt de test niet, de andere keer kun je niets met de resultaten. Gelukkig ben je altijd met meerdere projecten tegelijk bezig. Dat zorgt voor een evenwicht. Maar dat neemt niet weg dat het frustrerend kan zijn als iets niet werkt. Het is dan zaak het kleinste aanknopingspunt uit je proef, het kleinste aantoonbare resultaat, aan te grijpen voor verder onderzoek, om je proef te verbeteren. Soms wil ik teveel tegelijk en neem ik te grote stappen. Dan moet je soms stoppen en terug naar het begin.”

Wat maakt je trots?

“Ik werk hier 22 jaar en er zijn meer mensen die al lange tijd op deze afdeling zitten. Zo bouwen wij samen aan de ontwikkeling van het lab. Een onderzoeker in opleiding moet in vier jaar klaar zijn. Wij hebben de tijd om nieuwe technieken uit te proberen. Misschien leidt een experiment tot niets, maar het kan ook zo zijn dat het laboratorium er nog jaren de vruchten van plukt. Iedereen heeft zijn eigen ambitie. Ik ben een analist die zich wil blijven ontwikkelen. Gelukkig heb ik op mijn afdeling die kans gekregen. Als ik iets uitvind dat anderen blijven gebruiken, dan voelt dat als waardering. Dat maakt me trots.”

Word jij mijn nieuwe collega?

Bekijk onze vacatures en solliciteer naar jouw baan!