Zo bouw je samen een loopbrug in een werkend ziekenhuis

Zo moest bijvoorbeeld het plafond van de polikliniek Oogheelkunde worden versterkt. Dat betekende een afgesloten gang en zes spreekkamers tijdelijk buiten gebruik. Toch klinkt er begrip als je er rondloopt. “Die loopbrug is niet ons project,” zegt een betrokken medewerker, “maar als hij bijdraagt aan betere zorg, dan is het ook onze verantwoordelijkheid.”

Het oude en het nieuwe OK-centrum worden straks met elkaar verbonden om patiënten efficiënt en veilig te kunnen verplaatsen. Zonder een loopbrug zouden patiënten op bed door een kantooromgeving worden gereden. Niet fijn en niet veilig voor de patiënt en niet handig voor chirurgen en verpleging. Daarom zijn projectleider André van den Oever en projectopzichter Wouter Versteegen hard bezig om deze loopbrug te realiseren. De brug moet stevig bevestigd worden in het gebouw. De samenwerking met zorgprofessionals van de betrokken afdelingen is daarin onmisbaar. Projectleider André van den Oever: “Wij faciliteren het gebouw, zodat collega’s hier hun werk zo goed mogelijk kunnen doen.”

Bouwen waar mensen werken en slapen

Een loopbrug bouwen in een ziekenhuis is geen kwestie van alleen staal en beton. Het betekent bouwen in een omgeving die nooit stilstaat. “Collega’s werken hier, maar patiënten slapen hier natuurlijk ook,” zegt projectopzichter Wouter Versteegen. “Daar moet je altijd rekening mee houden.” Soms wordt dat heel concreet. Zo herinnert hij zich een kind dat na een onrustige nacht eindelijk in slaap was gevallen, om kort daarna wakker te worden van boorgeluiden. “Dat blijft bij je. Je wilt die overlast echt tot een minimum beperken, maar je weet ook dat het nooit helemaal zonder kan.”

Om balans te vinden, zoeken de bouwteams en afdelingen voortdurend samen naar oplossingen. Zo kwamen er vaste boortijden en een noodknop: afdelingen kunnen de bouw stilleggen als de situatie daarom vraagt. André: “Het idee is simpel: als collega’s weten dat ze kunnen ingrijpen, ontstaat er ook meer begrip over en weer.” Het is het soort oplossing dat je bedenkt als je niet alleen een bouwer bent, maar ook een collega van zorgprofessionals.

Even schrikken en dan schikken

Op de afdeling Oogheelkunde was het schrikmoment vooral het begin van een intensieve fase van afstemmen. Want wat op papier logisch is, heeft in de praktijk direct gevolgen voor patiënten, collega’s en de dagelijkse planning. Vooral de impact op de poli maakte het spannend. Met een afgesloten gang en meerdere spreekkamers buiten gebruik, kwam de dagelijkse zorg voor patiënten in het gedrang. Medewerkers van de afdeling gaven aan dat de belangen soms botsten: de planning was krap, terwijl de bouw ook door moest. Precies dan wordt het gesprek tussen ‘bouwers en zorgers’ nog belangrijker. En niet eenmalig, maar steeds opnieuw. Het maakte dat sommige werkzaamheden uiteindelijk anders werden ingepland en data zijn verschoven. Minstens zo belangrijk: het wederzijds begrip groeide. “Tot nu toe worden alle afspraken nagekomen,” zegt een collega van de polikliniek. “Dan merk je dat het vertrouwen er is.”

Van twee eilanden naar één geheel

Als de loopbrug straks klaar is, wordt het OK-centrum eindelijk één geheel. Patiënten worden efficiënt en veilig verplaatst, zorgverleners kunnen sneller schakelen en processen sluiten beter op elkaar aan. Maar de weg ernaartoe is minstens zo belangrijk als het eindresultaat. Dat vraagt om blijven afstemmen, elkaar opzoeken en oog hebben voor elkaars belangen. Op de afdeling Oogheelkunde is dat inmiddels vanzelfsprekend: “We zijn één organisatie en uiteindelijk werken we allemaal aan hetzelfde doel; het bieden van de beste zorg voor onze patiënten. We doen het samen.”