Daniëlle Benning
Die nieuwe richting kwam niet vanzelf. Danielle had het erg naar haar zin bij Service Rondom het Bed, maar merkte dat het werk lichamelijk te zwaar werd. Ze wilde graag binnen het LUMC blijven werken en ging daarom in gesprek met haar leidinggevende. Die dacht met haar mee en stelde voor om zich om te scholen.
De kleine dingen maken het verschil
Met een warm gevoel kijkt Danielle terug op haar tijd op de Kinderafdeling. Het dagelijkse contact met de kinderen en hun families maakte het werk voor haar bijzonder. “Je werd echt een bekend gezicht voor de kinderen en hun families. Dat maakte het contact veel persoonlijker.” Vooral de momenten waarop ze net iets extra's kon betekenen zijn haar bijgebleven. Bijvoorbeeld wanneer het lukte om een kind dat nauwelijks wilde eten of drinken toch iets te laten nemen. Ook het versieren van cakejes op verjaardagen zorgde voor mooie momenten. Danielle voelde zich echt onderdeel van het team. Samen met de verpleegkundigen maakte ze niet alleen de leuke, maar ook de moeilijke momenten mee. Juist die betrokkenheid maakte dat ze haar werk zo graag deed.
Terug in de schoolbanken
Afscheid nemen van het werk dat ze zo graag deed vond Danielle niet makkelijk. Toch begon ze steeds meer uit te kijken naar wat er nog meer mogelijk was binnen het LUMC. Haar interesse in computers en administratief werk bracht haar op een nieuw idee. Samen met haar leidinggevende en een loopbaancoach onderzocht ze welke richting bij haar paste. Uiteindelijk koos ze voor de opleiding Allround Kantoorvaardigheden, die door het LUMC werd betaald. Na jaren niet meer in de schoolbanken te hebben gezeten was dat behoorlijk wennen. “De opleiding zou een paar uur per week kosten, maar uiteindelijk zat ik soms vier of vijf avonden te studeren.” Vooral de combinatie met haar werk en gezin vroeg veel van haar. Toch wilde Danielle niet opgeven. Ze was vastbesloten om de opleiding in één keer te halen en ontdekte gaandeweg dat ze meer in haar mars had dan ze vooraf dacht.
Ik dacht zelf dat ik het nooit zou kunnen. Door het toch te proberen, ben ik erachter gekomen dat ik het gewoon kan.
Een nieuwe uitdaging bij Orthopedie
Met haar nieuwe kennis en meer vertrouwen in zichzelf was Danielle klaar voor de volgende stap. Bij de Digitale Hulpbalie kreeg ze de kans om ervaring op te doen en haar nieuwe vaardigheden in de praktijk te brengen. Ze hielp zowel patiënten als collega's met digitale vragen, bijvoorbeeld bij inlogproblemen en het gebruik van HiX. Het contact met mensen, dat ze altijd zo leuk vond, bleef daarmee een belangrijk onderdeel van haar werk. Tegelijkertijd merkte ze hoeveel ze zelf was gegroeid. “Ik heb geleerd om beter te luisteren, samen te vatten en door te vragen. Dat pas ik nu ook dagelijks toe in de gesprekken die ik voer.”
De ervaring bij de Digitale Hulpbalie gaf Danielle het vertrouwen om verder te kijken. Toen er een functie vrijkwam bij de polikliniek Orthopedie, besloot ze te solliciteren. Dat vond ze spannend, zeker omdat ze eerder weleens was afgewezen vanwege een gebrek aan ervaring. Dit keer lukte het wel. Binnenkort begint ze als medisch secretariaatsmedewerker. Hier kan ze haar interesse in administratief werk combineren met patiëntencontact.
Voor collega's die ook nadenken over een nieuwe richting heeft Danielle een duidelijk advies: “Ga eens in gesprek met je leidinggevende en vertel dat je verder wilt.” Zelf heeft ze ervaren hoeveel zo'n gesprek in beweging kan zetten.