Rosemin Hendriks
LUMC Pride
We bleven hangen bij dit zelfportret. Het kijkt je recht aan, maar laat je niet helemaal binnen. Door herkenbare details weg te laten en slechts een paar accenten, zoals de rode lippenstift, te benadrukken, ontstaat een beeld dat tegelijk persoonlijk en afstandelijk voelt.
Die spanning herkennen wij. Veel mensen binnen ons netwerk weten hoe het is om steeds af te wegen hoeveel van jezelf je laat zien. Soms uit voorzichtigheid, soms uit gewoonte, soms omdat een omgeving nog niet veilig genoeg voelt. Het werk herinnert ons eraan hoe waardevol het is om nergens een andere identiteit te hoeven tonen of iets van jezelf hoeft te verbergen. Dat is waar wij ons als netwerk voor inzetten: een LUMC waarin iedereen zich welkom, gezien en vrij voelt om zichzelf te zijn.
Het werk herinnert ons eraan hoe waardevol het is om nergens een andere identiteit te hoeven tonen of iets van jezelf hoeft te verbergen. Dat is waar wij ons als netwerk voor inzetten.
Over het werk
Rosemin Hendriks (1968) neemt voor iedere tekening een foto van zichzelf die ze vervolgens op papier met donkere houtskoollijnen natekent.
Hoewel Hendriks zichzelf als uitgangspunt neemt, streeft ze niet naar het oproepen van gelijkenis en dienen haar tekeningen niet voor zelfonderzoek. Ieder portret is daarom anders. Haar portretten ogen, door de strakke lijnvoering en het weglaten van kenmerkende details, glad en onnatuurlijk leeg. Op deze manier creëert ze afstand van zichzelf en met de toeschouwer.
Neropotlood en pastel op papier, 42 x 29,7 cm, 2014