Caren van Herwaarden

Het niet altijd kunnen uitspreken of tonen wat er in de wirwar van het hoofd rondgaat. Alle directe gedachtes binnen willen houden, met maar de vraag of dat ook lukt. Een luisterend oor willen bieden, maar met moeite je hoofd erbij kunnen houden. Ongeïnteresseerd overkomen, terwijl de interesse er wel daadwerkelijk is. De emoties zijn soms overduidelijk, maar ook verborgen tegelijkertijd. Uitgesproken willen zijn, maar dat niet altijd kunnen tonen. Tot de drukte te veel druk geeft. En dan de stilte die je nooit kan horen, doordat de chaos het overneemt. 

Deze tegenstrijdigheden en de balans hierin vinden kunnen een realiteit zijn voor mensen met ADHD, ook al is dat lang niet altijd aan iemand te zien door het masker dat ze dragen. Net zoals bij Ceramic boy/ mensen met autisme gaat er vaak veel meer schuil achter datgene wat men ziet. Als netwerk zetten wij ons in voor meer begrip en acceptatie van neurodivergentie door dit bespreekbaar te maken.

Het niet altijd kunnen uitspreken of tonen wat er in de wirwar van het hoofd rondgaat. Alle directe gedachtes binnen willen houden, met maar de vraag of dat ook lukt. Tot de drukte teveel druk geeft. En dan de stilte die je nooit kan horen, doordat de chaos het overneemt. 

Caren van Herwaarden (1961) zoekt in haar ingetogen, tot de kern teruggebrachte tekeningen naar een vorm voor de menselijke driften, ervaringen, emoties en gedachten.

De innerlijke drijfveren van de mens fascineren haar meer dan hun uiterlijke verschijning, omdat voor de ‘binnenwereld’ van de mens nog geen vastomlijnde vormentaal bestaat. Van Herwaarden tekent datgene wat niet direct waarneembaar is en onder de oppervlakte verborgen blijft. Zo kan iemand zich herkennen in de emoties zonder de persoon erachter te kennen.

Aquarel, conté en acrylverf op papier, 38,5 x 53,5 cm, 1998