Kevin Osepa

Kevin Osepa (1994, Curaçao) onderzoekt Afro-Caribische identiteit binnen een postkoloniale werkelijkheid. Voor deze serie keerde hij terug naar de Klof, een plek op Curaçao die bekendstaat om geestverschijningen en die getekend is door de vervolging van de inheemse Caquetío en door de strijd van tot slaaf gemaakte mensen in 1795.

Osepa bouwde de beelden op uit veldwerk en mondelinge overlevering. Textielwerken bracht hij terug naar de Klof, als manier om toestemming te vragen aan wat er van dat verleden is achtergebleven. Centraal in zijn werk staan brua en Montamentu, spirituele praktijken die in de koloniale tijd verboden waren en in het verborgene werden voortgezet als vorm van bescherming en van verzet.

De vrouw op deze foto steekt een puntje van haar vlecht in brand om boze geesten te verdrijven. Het kaartspel verwijst naar de grilligheid van het lot. Osepa werd in 2025 genomineerd voor de Prix de Rome.

Wat de een bijgeloof noemt, is voor de ander bescherming die generaties lang verborgen moest blijven.

Osepa fotografeert rituelen die op Curaçao onder koloniaal bewind verboden waren en toch bleven bestaan.

Ook in onze spreekkamer zit die andere kennis vaak stil mee aan tafel.

Vragen wij er ooit naar?

Kevin Osepa (1994), winnaar van de Prix de Rome 2025, is kunstenaar en filmmaker. In zijn werk staan Afro-Caribische spiritualiteit, identiteit en koloniale herinnering centraal.

Dit werk is onderdeel van een fotoserie waarin Osepa de aandacht vestigt op rituelen en tradities die in zijn geboorteland Curaçao dreigen te verdwijnen. De vrouw op deze foto probeert boze geesten te verdrijven door het puntje van haar vlecht in brand te steken, een oud bijgeloof in Curaçao. Het kaartspel verwijst naar de grilligheid van het ongewisse lot.

Foto, print, 2022