Kees Scherer

Met volle aandacht wordt de rups bestudeerd, alsof er op dat moment niets anders bestaat. Die manier van kijken, met overgave en verwondering, herkennen sommige neurodivergente mensen in zichzelf. Waar de een voorbijloopt aan details, is de ander daar juist op gericht. Deze andere manier van kijken naar de wereld, met oog voor wat anderen missen en een natuurlijke nieuwsgierigheid, is geen belemmering maar een kwaliteit. Juist dat vermogen om je volledig te verdiepen in iets, met scherpte en aandacht, is een meerwaarde die neurodivergente collega's meebrengen op de werkvloer.

Waar de een voorbijloopt aan details, is de ander daar juist op gericht. Deze andere manier van kijken naar de wereld, met oog voor wat anderen missen en een natuurlijke nieuwsgierigheid, is geen belemmering maar een kwaliteit.

De jongen met rups laat een moment van verwondering zien. De jongen kijkt aandachtig naar iets kleins en kwetsbaars wat met de tijd zal groeien en veranderen. Net als het kind op de foto staan wij, jonge werknemers van het LUMC, aan het begin van een fase waarin ontwikkeling en ontdekking centraal staan. Deze foto herinnert ons eraan dat onze carrière begint met nieuwsgierigheid, durven kijken, vragen stellen en openstaan voor wat nog kan worden.

Deze foto herinnert ons eraan dat onze carrière begint met nieuwsgierigheid, durven kijken, vragen stellen en openstaan voor wat nog kan worden.

Kleurafdruk van originele dia, 70 x 70cm, circa 1959

In deze serene foto toont Kees Scherer (1920-1993) een jongen die gefascineerd de rups op zijn pols bestudeert. Alle details zijn zichtbaar: ieder afzonderlijk sproetje op het gezicht, de minuscule haartjes van de rups en zelfs de rouwrandjes onder de vingernagels.

Scherer was een bekende fotojournalist door zijn reportages over de watersnoodramp van 1953, het straatleven in Amsterdam en de Hongaarse opstand in 1956.