Lana Mesic

Lana Mesić (1987) maakte dit werk voor het project Rwanda 20 Years, Portraits of Reconciliation, twintig jaar na de genocide van 1994. Via een verzoeningsprogramma vond zij overlevenden en daders die elkaar hadden gevonden, vaak buren die al jaren opnieuw naast elkaar wonen.

Zij stelde hun één vraag, namelijk hoe het moment van vergeving eruitzag, en liet de geportretteerden dat vervolgens zelf ensceneren tegen een geel doek in het landschap. Daarmee gaf zij hun de regie over hun eigen beeld.

Mesić koos er bewust voor de persoonlijke verhalen niet uit te spellen en het sensationele te vermijden. Haar belangstelling ligt bij de verzoening zelf. In Rwanda is vergeving geen sentimenteel gebaar, maar een voorwaarde om verder te kunnen leven.

Mesic vroeg mensen die elkaar het ergste hadden aangedaan om zelf te laten zien hoe vergeving eruitzag.

Wat je ziet is geen gebaar voor de camera maar het dagelijks leven van buren die verder moeten.

Ook in een organisatie verdwijnt onrecht niet door erover te zwijgen.

Het begint met erkennen wat er is gebeurd.

Lana Mesić (1987) kreeg in 2014 de opdracht voor een fotoserie met betrekking tot de genocide in Rwanda voor het project ‘Rwanda 20 Years: Portraits of Reconciliation’. Mesić vroeg aan de slachtoffers hun moment van vergeving te recreëren.

De overlevende en de dader omhelzen elkaar op deze foto, hoewel enigszins gereserveerd. Volgens Mesić is vergeving de enige manier waarop mensen door kunnen gaan met hun leven in Rwanda. Vergeving van de ander en van jezelf.

Hahnemuhle foto rag print, 102 x 82 cm 2015