Elly Baak en Isabel Götz
&width=710&height=710)
Doorgaan met vaste eetgewoontes lijkt makkelijk. Maar wie elke dag met gezondheid bezig is, weet dat een keuze op het bord meetelt. Meer vezels, minder verspilling, meer balans. Het tikt door, voor jou en de mensen om je heen. Elly is sinds 2025 fulltime bezig met gezonde voeding binnen het LUMC. Niet alleen met wat er op het bord belandt, maar ook met waar het vandaan komt. Liever groente en vlees van dichtbij, meer plantaardige gerechten met evenveel smaak zoals de romige champignonsoep, en eten dat niet verspild wordt. Voor Elly draait dat allemaal om één ding: “Wat goed is voor de planeet, is meestal ook goed voor je lichaam.” Haar werk is onderdeel van de Green Deal Duurzame Zorg. Niet als verplicht nummer, maar als logisch gevolg van waar zij als zorgprofessional al voor staat: gezondheid. Het ideale toekomstbeeld? Een restaurant waar niemand meer twijfelt bij het bestellen, omdat de gezonde keuze toevallig ook de lekkerste is.
Herstel, gezondheid en comfort
Haar werk richt zich op verschillende doelgroepen. “Patiënten, medewerkers en bezoekers, ze hebben allemaal een andere relatie met eten. En dat vraagt ook om een andere aanpak.” Voor patiënten gaat het om eten en drinken die beter maakt en ondersteunt. Voor medewerkers om een aanbod dat gezonde keuzes makkelijk maakt. En voor bezoekers, die vaak in een emotionele situatie het ziekenhuis binnenkomen, is 'troostvoer' ook belangrijk. Bij het LUMC is gezond steeds vaker gewoon plantaardig. Elly: “De helft van onze patiëntenvoeding is inmiddels plantaardig. Het restaurant gaat ook mee in die ontwikkeling. En voor medewerkers zijn we steeds meer op zoek naar gezonder aanbod.” Niet iedereen is daar al klaar voor. De moorkop en tompoes verdwijnen niet van de ene op de andere dag uit de hoofden van bezoekers. Geen reden om te wachten, wel om geduld te hebben.
Klein zetje, geen statement
Een van de aanpassingen die Elly's team maakte, leek klein: “Vroeger hadden we een vegetarische curry op het menu. Nu heet het gewoon een Thaise curry. Er staat nog wel een vega-icoon bij, maar we noemen het niet meer zo.” Niet om iets te verbergen, maar om een onnodige drempel weg te halen. Haar idee: mensen die zichzelf geen vegetariër vinden, haken af zodra een gerecht het woord vegetarisch in de naam heeft. “Natuurlijk maakt het uit wat je eet, maar een eerste stap is vaak dat het ook gewoon lekker is.” Niet iedereen is meteen overtuigd. Onlangs kreeg ze nog een boze mail van iemand die een plantaardig gerecht niet lekker vond. Elly nam de tijd om rustig te reageren. Geen kant-en-klaar antwoord, maar een uitleg met begrip voor wat de ander mist. Geen reden om het anders te doen, wel om geduld te hebben. Een paar weken later zag ze ook het bewijs van wat wél werkt. Niet in een beleidsstuk, maar in een rij voor de Thaise curry.
‘Het moet gewoon lekker zijn’
Isabel en de Pinda Noodles
Isabel Götz werkt als business controller bij het LUMC. Vorig jaar won ze de interne receptenwedstrijd met haar Pinda Noodles; een wedstrijd waar ruim 30 medewerkers aan deelnamen. Niet omdat ze een fervent kok is, maar omdat ze een recept instuurde dat voor iedereen werkt. “Je kan hem vegetarisch maken, plantaardig en glutenvrij. Hij is makkelijk, snel en aanpasbaar aan wat je in huis hebt.” Dat het gerecht ook in het restaurant van het LUMC aansloeg, verraste Elly niet. “Streetfood trekt altijd aan,” zegt ze. “En de herkenbaarheid in een gerecht is voor mensen heel belangrijk.” Het stond vijf weken lang op het menu. En vijf weken lang stond er een rij voor de culinaire creatie van Isabel. De geur trok een collega al vanaf de gang naar binnen, die deze keer haar lunch niet wilde overslaan. Het bewijs dat één goed recept, gedeeld door één collega, een kantine in beweging kan brengen.
Balans boven perfectie
Elly en Isabel zijn het erover eens: verandering werkt niet als het aanvoelt als een beperking. “Als we al kunnen stimuleren dat mensen een beetje gezonder gaan eten, zijn we al een heel eind,” zegt Elly. “De bewustwording komt vanzelf. Maar als je alles in één keer weghaalt, dan voelt het meer als een straf en dat werkt niet.” Isabel herkent dat vanuit haar eigen team: “We gaan inmiddels elke dag een half uur wandelen met de lunch. Iedereen neemt gezonde lunch mee of haalt die. Maar als er taart is voor iemands verjaardag, eet je gewoon een stukje taart. Dat is ook prima, het gaat om de balans.” Niemand hoeft morgen alles anders te doen. Eén gerecht, één gewoonte, één lunchwandeling, dat is al een begin. En als iedereen bij het LUMC dat doet, telt het allemaal bij elkaar op.