'Een technisch geslaagde operatie is pas een succes als het leven van de patiënt er beter van wordt'

Wat is de kernboodschap van jouw oratie en waarom heb je hiervoor gekozen? 

“Orthopedie gaat over veel meer dan botten, gewrichten en operaties. Het gaat erom dat mensen kunnen blijven bewegen en daardoor kunnen meedoen aan het dagelijks leven. Of dat nu werken, spelen, voor zichzelf zorgen of wandelen met de kleinkinderen is. Daarom heet mijn oratie ‘De stap die alles draagt’.” 

“Een technisch geslaagde operatie is pas echt een succes als het leven van de patiënt er beter van wordt. Ik heb patiënten gezien bij wie de röntgenfoto er na de operatie prachtig uitzag, maar die toch pijn hielden en nauwelijks vooruitkwamen. Dat heeft mij geleerd om verder te kijken dan de röntgenfoto en me steeds af te vragen wat een behandeling de patiënt daadwerkelijk oplevert.” 

Wat zijn enkele belangrijke onderzoekslijnen waar jij en je team mee bezig zijn? 

“Een onderzoekslijn die mij bijzonder na aan het hart ligt, is radio-immunotherapie tegen infecties rond prothesen. Hierbij koppelen we een radioactieve stof aan een antistof die bacteriën opzoekt, zodat we deze gericht kunnen bestrijden. We onderzoeken deze behandeling momenteel in het laboratorium en bij proefdieren. De volgende stap is onderzoeken of deze techniek ook bij patiënten kan worden toegepast.” 

“Daarnaast doen we onderzoek naar de behandeling van sarcomen, kwaadaardige tumoren in botten en weke delen, en goedaardige bottumoren bij kinderen. Ook ontwikkelen we voorspelmodellen voor complicaties, zoals infecties en trombose. Met behulp van patiëntgegevens en kunstmatige intelligentie willen we beter voorspellen welke patiënten extra risico lopen en hoe we complicaties kunnen voorkomen.” 

Wat wil je jonge artsen meegeven over het vak en de zorg voor patiënten? 

“Veel onderzoeksvragen ontstaan voor mij in de spreekkamer. Waarom houdt iemand pijn? Waarom ontstaat een complicatie? Hadden we een andere keuze moeten maken? Die vragen neem ik mee in mijn onderzoek en in de opleiding van jonge artsen.” 

“Als voormalig opleider vind ik het belangrijk dat jonge artsen niet alleen goed leren opereren, maar ook leren luisteren, twijfelen en samenwerken. Ze moeten weten wanneer een operatie helpt, maar ook wanneer niet opereren de betere keuze is. Daarvoor is een veilige leeromgeving nodig waarin ze kunnen oefenen, vragen durven stellen en open kunnen bespreken wat niet goed ging. Juist van die gesprekken leer je vaak het meest.” 

Wat is je in de afgelopen jaren écht bijgebleven? 

“Eén ervaring uit mijn opleiding is mij altijd bijgebleven. Ik opereerde een vrouw die een nieuwe heup kreeg. De operatie was technisch goed verlopen, maar daarna ontstond een ernstige infectie. Ondanks heroperaties en antibiotica overleed zij. De onmacht die je op zo'n moment voelt en het verdriet van haar familie vergeet je niet.” 

“Die ervaring heeft mij geleerd dat een goed uitgevoerde operatie geen garantie is voor een goede afloop. Het heeft mijn loopbaan mede bepaald. Wanneer ik werk aan nieuwe behandelingen voor prothese-infecties, is zij nog altijd een van de patiënten aan wie ik denk.” 

Wat kunnen patiënten en de maatschappij merken van jouw werk? 

“Ik wil dat patiënten na een behandeling zo veel mogelijk hun gewone leven kunnen hervatten. Voor de een betekent dat weer aan het werk gaan, voor de ander zelfstandig boodschappen doen of met de kinderen spelen.” 

“Daarvoor is meer nodig dan alleen een goed uitgevoerde operatie. We moeten complicaties zo veel mogelijk voorkomen en eerlijk afwegen wat een behandeling kan opleveren. Soms is een operatie de beste keuze, soms een andere behandeling en soms is afwachten verstandiger.” 

“Als mensen zelfstandig kunnen blijven functioneren, heeft dat niet alleen invloed op hun eigen kwaliteit van leven, maar ook op hun naasten en de zorg als geheel.” 

Als we mogen dromen: waar hoop je dat het vakgebied over 10 à 15 jaar staat? 

“Ik hoop dat we vóór een operatie veel beter kunnen voorspellen welke risico's iemand loopt en deze risico's vervolgens gericht kunnen verlagen. Het gaat niet alleen om het geven van een risicoscore, maar vooral om samen met de patiënt werken aan een betere uitgangspositie. Kunstmatige intelligentie kan ons helpen om te herkennen wie extra voorbereiding of bescherming nodig heeft.” 

“Daarnaast droom ik van een gezondere samenleving, met minder obesitas en veel meer aandacht voor sport en beweging, vooral bij kinderen. Actief opgroeien zou vanzelfsprekend moeten zijn.” 

“Het mooiste resultaat van ons vak is niet alleen dat we beter kunnen opereren, maar ook dat mensen minder vaak een operatie nodig hebben.”