Lon Robbé

Lon RobbéLon Robbé maakt voor haar digitale landschapsfoto’s (piezoprints) gebruik van oude albumfoto’s die ze vervolgens scant. De mensen en dieren die erop staan verwijdert zij. Bij het bewerken van de ingescande foto zet Robbé het overgebleven lege landschap door middel van omkering, verdubbeling of isolering naar haar hand. Als gevolg van dit proces ontstaan er verschillende perspectieven binnen het beeld. Deze elementen samen leveren zeer onnatuurlijke natuur op.

Er gebeurt iets heel vreemds in de landschappen van Robbé. De sporen van de afwezige mensen zijn duidelijk voelbaar. Juist door ze niet af te beelden spelen ze een rol van grote betekenis. De door hen gecultiveerde natuur lijkt in deze grimmige landschappen haar eindpunt te hebben bereikt. Robbé wil met haar landschappen de toeschouwer verontrusten en hem bewust maken van de gevolgen die de eindeloze ingrepen van de mens op de aarde hebben. Op het eerste gezicht hebben de digitale bewerkingen van Robbé iets aantrekkelijks. Bijvoorbeeld een gifgroene schaduw onder een boom die in het midden staat van een uitgestrekt landschap trekt direct de aandacht. Bij nader inzien wekt het werk ook een beklemmend gevoel op, want hoe wenselijk is zo’n gifgroene plek onder een boom. Ook de titels van de werken dragen bij aan dit beklemmende gevoel; bv. Schaduw, Vanitas  en Vogelmeer (werk waar geen vogel meer te bekennen is).

Dit werk kan gezien worden als een visuele bijdrage aan de discussie waarin de omgang van de mens met de natuur centraal staat. Het boek ‘The end of nature’ (1989) van Bill Mckibben is hierin een belangrijk eikpunt. Volgens Mckibben is met name de Amerikaanse economie er zeer bewust mee bezig de natuur te onderdrukken. Binnen deze discussie komen standpunten van milieuactivisten, zoals de vraag wat de mens werkelijk nodig  heeft en hoe  dat op een zo milieuvriendelijk mogelijke manier te bereiken is, veelvuldig aan bod. Robbé lijkt een ander aspect binnen deze discussie te willen belichten, namelijk de wijze waarop de natuur op de cultuur anticipeert. De natuur lijkt de cultuur te hebben geïntegreerd en een nieuwe bestaansvorm voor zichzelf op te eisen. Een vorm waar de mens van is buitengesloten, letterlijk weggevaagd uit zijn eigen fotoalbum.

Yvonne Yzermans
Kunsthistoricus