Antoinette Nausikaä

Meisje in tokioAntoinette Nausikaä zoekt naar een wereld binnen een wereld.  Haar foto’s hebben eigenlijk geen onderwerp. Alles wat zij fotografeert is voor haar even belangrijk. Het lijkt regelmatig of de camera per ongeluk is afgegaan. Je zou haar werk kunnen zien als een verzameling bewust gekozen toevallige momenten. Nausikaä grijpt met haar camera in om die momenten niet verloren te laten gaan. Soms voegt ze een voorwerp toe aan een omgeving, soms kadert ze een moment in door het door middel van een ongebruikelijk  standpunt vast te leggen. Ook zet ze al gemaakte foto’s weer in als onderwerp voor een volgende foto. Hier voegt ze dan een element aan toe. Zo heeft ze een foto waar een boom duidelijk aanwezig is op de voorgrond  plat neergelegd en is een vrouw (waarschijnlijk zijzelf) opgekruld op de foto gaan zitten. Het geheel is schuin van bovenaf gefotografeerd. Hierdoor ontstaan twee perspectieven in het beeld en dat wekt de indruk dat de opgekrulde vrouw  in de al eerder gefotografeerde boom hangt. Wat ook regelmatig voorkomt is dat een aantal foto’s op elkaar lijken. Antoinette Nausikaä heeft dan alleen het standpunt net een fractie verschoven. De bewust gekozen toevalligheid komt ook terug in de totstandkoming van haar collages. Er is geen onderlinge hiërarchie te ontdekken tussen de foto’s onderling, wel een associatieve onderlinge relatie.

Voor Antoinette Nausikaä  is het belangrijk dat alles met alles samenhangt. Wij kunnen de wereld beïnvloeden door er een klein stukje uit te isoleren, of hem te manipuleren. De wereld beïnvloedt ons ook  door ons hele eigen kleine wereldjes te tonen.  Een voorbeeld hiervan is de draaimolen die achter een flatgebouw uitsteekt. Hoewel de draaimolen niet meer is dan een onderdeel van  een foto  zonder duidelijk onderwerp wil Nausikaä de toeschouwer laten zien dat zich in die niet bijzonder opvallende draaimolen een wereld op zich bevindt. Dit beeld versterkt zij door er een foto naast te plaatsen van een Japanse houtdruk (die zij weer in haar hand heeft) waar een huisje op is afgebeeld, waar het gevoel van een eigen wereld zeer sterk aanwezig is. Door haar associatieve manier van denken en handelen wordt haar wereld langzaam duidelijk voor de kijker

Yvonne Yzermans
Kunsthistoricus