Pam Beck - Verpleegkundig teamleider

Ze werd verpleegkundige vanuit het “ouderwetse ideaal” mensen te willen helpen. Inmiddels is Pam Beck teamleider en zit ze ruim dertig jaar in het vak. Het is moeilijk uit te leggen wat een goed verpleegkundige kenmerkt, vindt ze. “Je moet empathisch zijn, de patiënt aanvoelen als die verbaal of non-verbaal iets aangeeft.”

Wat doe je zoal op een dag?

Ik heb vijf taakgebieden: patiëntenzorg, personeel, materiaal, opleiding en kwaliteit. Als teamleider sta ik niet meer zo vaak aan het bed van de patiënt. Maar ik ben er wel verantwoordelijk voor dat de patiënten goede zorg ontvangen, dat er elke dienst voldoende en goed geschoolde verpleegkundigen aanwezig zijn, dat er genoeg materialen klaarliggen – van verbandmiddelen en medicijnen tot infuusvloeistoffen en linnen – en dat apparatuur zoals bloeddrukmeters en infuuspompen goedgekeurd zijn. Ik let op de doorstroom van de patiënten. Wie is nieuw? Wie kan naar huis? Het is de bedoeling dat patiënten nooit langer dan noodzakelijk zijn opgenomen. Daarom zorgen we er bijvoorbeeld voor dat onderzoeken en de thuiszorg op tijd worden aangevraagd.

Dat klinkt als een drukke baan.

Klopt. Het is pittig. Ik ben ook nog verantwoordelijk voor de opleiding van leerlingverpleegkundigen. En ik bewaak de protocollen. De samenwerking met andere disciplines maakt mijn werk interessant: met artsen, fysiotherapeuten, diëtisten. De artsen bepalen het beleid, maar er is vaak overleg over de zorg. Zo hiërarchisch als vroeger, is het niet meer. Het mooiste is de verscheidenheid aan taken, waarbij de patiëntenzorg centraal blijft staan. Daar doe je het voor. Dat geldt denk ik voor iedereen.

Zijn er ook mindere kanten aan het werk?

Het is lastig om het zorgaanbod – de verpleegkundigen – af te stemmen op de zorgvraag – de patiënten. Elke patiënt is anders en de een vraagt meer zorg dan de ander. Bijvoorbeeld omdat hij net een zware operatie achter de rug heeft. En ik heb in dat geval, of als een verpleegkundige ziek is, niet zomaar een groep reservekrachten die ik kan inzetten.

Verder is dit een prima werkplek. Er zijn zoveel mogelijkheden om te groeien. Dat is het voordeel van een groot ziekenhuis. Een academisch centrum levert hoogcomplexe zorg. Daardoor is er veel te leren. Dat hoor ik ook van de leerlingen op de afdeling.

Is het werk voorspelbaar of gebeurt er wel eens iets onverwachts?

Het werk wordt nooit routine. Een patiënt kan ineens instabiel worden. Daar moet je op inspelen. We hebben hier acute opnames bijvoorbeeld van slachtoffers van een ongeluk of van mensen met acute buikklachten. Veel patiënten op deze afdeling hebben kanker. Het gebeurt dat tijdens een operatie blijkt dat de tumor niet te opereren is. Dan volgt een ‘slecht-nieuws-gesprek’, samen met de arts. Daarna ben je als verpleegkundige de hele dag betrokken bij de opvang van de patiënt en zijn familie. Dat zijn moeilijke situaties, maar het is ook wat het vak interessant maakt. Op zo’n moment wordt er echt een beroep op je gedaan.

Is er de afgelopen dertig jaar veel veranderd?

Vroeger hield de verpleging zich vooral bezig met de zorg rondom de patiënt. Nu komt er veel meer bij kijken. Doordat de opnameduur verkort is, moet er veel meer geregeld worden. De complexiteit van de zorg neemt ook toe. Tien jaar geleden bleef je als je galblaas verwijderd werd tien dagen in het ziekenhuis. De laatste dagen waren dan niet zo zorgintensief. Nu is de patiënt dan al lang naar huis. Het werk is lichamelijk en emotioneel best zwaar. Maar er is wel veel verbeterd, door de komst van de tilliften, de verstelbare bedden, de aandacht voor arbozaken. Het is een technisch vak geworden, met alle apparatuur die je tegenwoordig hebt. Maar goed, een patiënt wassen, dat moet ook nog steeds gebeuren.

Pam Beck - verpleegkundig teamleider