Slechthorendheid

Slechthorendheid in het algemeen

Oorzaken van slechthorendheid zijn behalve langdurige blootstelling aan te hard lawaai, ook erfelijke factoren (familiaire slechthorendheid), infecties of ziekten vlak vóór, tijdens of na de geboorte, etc. Middenoorontsteking gaat gelukkig meestal wel over en probleempjes met de gehoorbeentjes kunnen tegenwoordig vaak operatief verholpen worden. Helaas is cochleaire slechthorendheid, zo­als de hierboven genoemde vormen, niet medisch te verhelpen, omdat de uiterst fijngevoelig werkende structuren van het slakkenhuis veel te klein zijn. Als te hard lawaai schade aangericht heeft, dan is dat meestal definitief. 

Veel mensen kennen wel het verschijnsel dat als je een avondje naar de discotheek geweest bent, met een geluidsdrukniveau tussen 100 en 110 db(A), en soms zelfs uitschieters tot 120 dB(A), je met suizende of tuitende oren naar buiten komt, en je vaak een tijdje minder goed hoort. 

Dat is het eerste teken van het kapot gaan van de trilhaartjes en de haarcellen (zie de slideshow onderaan deze pagina).

Het gehoor lijkt te herstellen, maar als je daarna nog een aantal keren gaat, dan is dat herstel helemaal niet meer mogelijk.  De verslechtering van het gehoor is heel geleidelijk en valt daarom nauwelijks op. Dat is het verleidelijke, je merkt het nauwelijks, terwijl bekend is, dat na een poosje (soms één of twee jaar), het heel erg vervelend begint te worden, en je gesprekken in een rumoerige omgeving echt niet meer kunt volgen.

	start  |  stop	vorige  |  volgende